Εφέτος το σχολείο μας θέλησε να ασχοληθεί με το θέατρο εκμεταλλευόμενο κάθε ευκαιρία ή μάλλον δημιουργώντας ευκαιρίες θεατρικής εκπαίδευσης. Πέρα από τους αισθητικούς, μαθησιακούς, κοινωνικούς και όποιους άλλους σκοπούς της δράσης, οι οποίοι στέφθηκαν με επιτυχία, θέλαμε τα παιδιά να αγαπήσουν το θέατρο ως εναλλακτική μορφή ψυχαγωγίας, με την έννοια που έδιναν στο θέατρο οι αρχαίοι Έλληνες.
Αγωγή της ψυχής και του έσω ανθρώπου.
Η κορυφαία θεατρική δράση έγινε στις 11 Ιουνίου με το έργο του Ευγένιου Τριβιζά Οι ήρωες της τηγανητής πατάτας, όπου η πατάτα ” γίνεται σύμβολο της κάθε μικρής χαράς, που η αλλοτρίωση μας, μας κάνει να την προσπερνάμε.
Είναι το σύμβολο κάθε γλυκιάς στιγμής, ενός καλού αστείου, των αρωμάτων της φύσης, φυσικά της γεύσης μας, τελικά της ανθρωπιάς μας που τείνει να χαθεί κάτω από τα κελεύσματα της υψηλής τεχνολογίας και των διαφόρων χειρουργικών επεμβάσεων…
Είναι το πρόσωπο που λαχταράει τον Ουρανό
και μάχεται με αλγόριθμους θολούς και άδηλους….”
Η θεατρική παράσταση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Οι μικροί μαθητές – και οι 11 μαθητές του σχολείου μας – έπαιζαν για 100 περίπου λεπτά ξεπερνώντας τους εαυτούς τους, αποδίδοντας στο ακέραιο το νόημα του έργου το οποίο είχαν καταλάβει πλήρως. Στο τέλος απέσπασαν ένα μεγάλο χειροκρότημα από τους θεατές μιας κατάμεστης αίθουσας.
Η κορύφωση όμως του έργου, για εμάς τους εκπαιδευτικούς, ήταν την επόμενη μέρα. Όταν πήγαμε να μαζέψουμε τα αντικείμενα και τα σκηνικά από την αίθουσα μαζί με τους μαθητές.
Ξαφνικά και ενώ η σκηνή είχε αδειάσει, πριν φύγουμε, ακούμε και βλέπουμε τα παιδιά χωρίς καμιά παρότρυνση από κάποιον, μόνα τους, να έχουν ανέβει στη σκηνή και να παίζουν ένα μεγάλο μέρος του θεάτρου που είχαν παρουσιάσει την προηγούμενη μέρα. Έτσι μόνα τους, χωρίς θεατές, το μόνο που ήθελαν ήταν να χορτάσουν τη χαρά που πήραν δουλεύοντας το κείμενο. Την αγάπη και τη δημιουργία που ένιωσαν το προηγούμενο διάστημα…Δίνοντας και σε μας την ελπίδα μάλλον τη βεβαιότητα ότι το θέατρο ως φορέας πολιτισμού μπήκε για καλά στις ζωές τους και υπενθυμίζοντας σε μας την ευθύνη που φέρουμε ως εκπαιδευτικοί και ως ενήλικες…
