Φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Κάθε άλλο παρά χαλάρωση επικρατεί. Μια ωραία τρέλα μας κυριεύει όλους. Είναι βλέπεις στη μέση οι τηγανητές πατάτες. Όχι οποιεσδήποτε τηγανητές πατάτες… οι πατάτες που θέλει να τηγανιστούν ο Ευγένιος Τριβιζάς.
Συναντήσαμε το κείμενο του αγαπημένου μας Ευγένιου Τριβιζά λίγο καιρό πριν το Πάσχα. Ο τρόπος που αναζητούσαν οι ήρωές του τις τηγανητές πατάτες μας ξετρέλανε. Είπαμε γιατί να μην τις ψάξουμε κι εμείς; Και που νομίζεται πως ήταν; Τις είχαν κρύψει οι μηχανές. Τα ρομπότ που εδώ και 180 χρόνια είχαν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.
Βρισκόμαστε λοιπόν στη χώρα της Ζέχνας. Τα ρομπότ φροντίζουν ώστε τα πάντα να κυλούν με τάξη και ασφάλεια. Αυτά αποφασίζουν για το ποιες είναι οι ανάγκες των ανθρώπων και πως αυτές θα ικανοποιηθούν. Έτσι βάζουν πατατοπαγίδες, εξαφανίζουν κάθε είδος τροφής. Οι άνθρωποι πλέον θα τρέφονται με σούπες από υγρά μπαταρίας και χαπάκια ευτυχίας.
Αντιγράφουμε από το κείμενο της πρόσκλησης:
Ώσπου η ανάμνηση μιας τηγανητής πατάτας, κάνει έναν πρώην μάγειρα να αρνηθεί τη συμμόρφωση και την προσαρμογή.
Ένα βράδυ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο μάγειρας δραπετεύει από το άσυλο των απροσάρμοστων και ζητάει καταφύγιο σε ένα διανυκτερεύον συνεργείο επισκευής ρομπότ.
Εκεί οι μηχανικοί προβληματίζονται. Ξαφνιάζονται. Ακούνε καινούρια πράγματα. Διαφορετικά από την επίσημη ενημέρωση της τηλεόπλασης. Διστάζουν. Να ρισκάρουν ή όχι; Υπάρχουν τελικά ή δεν υπάρχουν τηγανητές πατάτες;
Έτσι αρχίζει μια συναρπαστική περιπέτεια σε κόσμους παραμυθένιους, μα τόσο γνώριμους και κοντινούς…
Βλέπουν να συγκρούονται μπροστά στα μάτια τους δύο κόσμοι: ο κόσμος των ρομπότ και των ανθρώπων που έχουν εξελιχθεί σε ρομπότ, με αυτόν των ανθρώπων που επιμένουν στη μη αλλοτρίωσή τους…
“….κάπως έτσι
και κάπως αλλιώς μπήκαμε σε περιπέτειες για να τηγανιστούν όσο γίνεται καλύτερα οι πατάτες του Ευγένιου Τριβιζά.
Η τηγανητή πατάτα στο έργο είναι σύμβολο, δεν είναι απλώς το αγαπημένο φαγητό μικρών και μεγάλων.
Είναι το σύμβολο της κάθε μικρής χαράς, που η αλλοτρίωση μας, μας κάνει να την προσπερνάμε.
Είναι το σύμβολο κάθε γλυκιάς στιγμής, ενός καλού αστείου, των αρωμάτων της φύσης, φυσικά της γεύσης μας, τελικά της ανθρωπιάς μας που τείνει να χαθεί κάτω από τα κελεύσματα της υψηλής τεχνολογίας και των διαφόρων χειρουργικών επεμβάσεων…”
Ν. Νικολάου
Είναι το πρόσωπο που λαχταράει τον Ουρανό
και μάχεται με αλγόριθμους θολούς και άδηλους….
Οι ρόλοι ήταν απαιτητικοί. Οι μαθητές του σχολείου έντεκα σε όλες τις τάξεις. Τα κείμενα μεγάλα. Το ρίσκο εξίσου μεγάλο. Θα τα καταφέρουμε;
Μας πήρε λίγο καιρό να καταλάβουμε το νόημα. Το τί μπορεί να συμβολίζουν οι πατάτες. Κι όταν αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως είναι μεγάλο πράγμα η προσωπική ελευθερία, ο ολοκληρωτισμός, η ευθύνη, η ενσυναίσθηση, η ανθρωπιά, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν…. Τα κείμενα έγιναν πιο οικεία. Όχι επειδή όντως τα αντιγράφαμε, αλλά γιατί άρχισαν να μας μιλούν. Τα αγαπήσαμε. Άλλωστε ότι κοπιάζεις να το κατακτήσεις το αγαπάς έτσι κι αλλιώς.
Τολμήσαμε να αναμετρηθούμε με τους εαυτούς μας. Να βάλουμε τον πήχη ψηλά και να τον περάσουμε. Περάσαμε ώρες ολόκληρες διαβάζοντας τους ρόλους μας. Ευτυχώς μας βοήθησαν και μεγαλύτερα παιδιά του οικοτροφείου. Τα ευχαριστούμε θερμά για την υπομονή τους. Κάναμε πρόβες απογεύματα και βράδια. Ανυπομονούσαμε. Ήταν τόσο αστείοι οι ρόλοι που γελούσαμε και περνούσαμε πολύ ωραία. Ρομποτσίφ, Ρομποσπιούν, Ρομπογλύφ, Ρομποβλάξ από τη μια κι από την άλλη ο Φανούρης, ο Πασχάλης, ο Γιακουμής ο Μάσας, ο Βαγγέλης ο Νταβαντούρης. Δύο κόσμοι δύο τρόποι ζωής….Τα διλήμματα μεγάλα, όσο και η ευθύνη της επιλογής….Να ψάξω για τις πατάτες ή να παραμείνω στον κόσμο μου;
Στο τέλος καταλήξαμε να μάθουμε όλοι τα λόγια, όχι μόνο τα δικά μας αλλά και των άλλων. Πράγμα πολύ χρήσιμο πάνω στην σκηνή.
Γράψαμε κείμενα, ζωγραφίσαμε, φτιάξαμε την πρόσκληση.
Κατασκευάσαμε μόνοι μας τα σκηνικά και τα κουστούμια. Το τι αλουμινόχαρτο χρησιμοποιήσαμε για τις στολές δε λέγεται. Τα καπέλα πολύ ωραία. Σ’ αυτά μας βοήθησαν και κορίτσια του Λυκείου που μένουν στο οικοτροφείο.
Σχεδιάσαμε σε φελιζόλ τα σπίτια των ανθρώπων που επιθυμούν τη φυσική ζωή, και τις πολυκατοικίες των ρομπότ που ζουν σε μολυσμένη ατμόσφαιρα και πλαστική ζωή. Τα κόψαμε, τα βάψαμε και τα κολλήσαμε στη σκηνή.
Καθαρίσαμε την αίθουσα τελετών και τη στολίσαμε. Στην είσοδο βάλαμε κάποια από τα έργα που είχαμε φτιάξει σχετικά με την παράσταση.
Κολλήσαμε αφίσες με σχέδια δικά μας στο χώρο του σχολείου και του μοναστηριού.
Μοιράσαμε προσκλήσεις.
Κάθε μέρα ο ενθουσιασμός μας μεγάλωνε. Την ημέρα της παράστασης είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Η πολυπόθητη ώρα είχε φτάσει. Η αίθουσα σιγά σιγά γέμισε. Όλοι περίεργοι για το τι θα δουν.
Η παράσταση ξεκίνησε….το πως πήγε θα το δείτε στο βίντεο…
Στο τέλος δεν προλαβαίναμε να απαντήσουμε στα συγχαρητήρια που δεχόμασταν. Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι με αυτό που είδαν…. μας είπαν ότι παίξαμε σαν να είμασταν πλασμένοι ηθοποιοί…μας άρεσε τόσο πολύ….παίξαμε με την ψυχή μας…ήταν από τις καλύτερες στιγμές της χρονιάς που πέρασε….
Είχαμε και προτάσεις να το παίξουμε σε μεγάλη αίθουσα της πόλης των Ιωαννίνων. Ίσως από το Σεπτέμβρη…
Δείτε εδώ την πρόσκληση με τις ζωγραφιές μας.
Σε επόμενη ανάρτηση θα δείτε όλες τις ζωγραφιές και κάποια κείμενα που γράψαμε, καθώς επίσης φωτογραφίες και βίντεο από την παράσταση και τις πρόβες…
Ακολουθεί το κείμενο – εισαγωγή της προϊσταμένης του Σχολείου την ημέρα της παράστασης:
Αγαπητοί μας φίλοι σας καλωσορίζουμε στη σημερινή θεατρική παράσταση και σας ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνατε να είστε σήμερα μαζί μας.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς μας καλεί μαζί του στη χώρα της Ζέχνας μαζί με τους ιππότες της τηγανητής πατάτας. Η δυσωδία που αναδύεται από τις λίμνες με τα απόβλητα είναι ανυπόφορη. Η υγρασία και ο καπνός από τις εξατμίσεις των μηχανών κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική.
Παρόλα αυτά όλοι είναι ευχαριστημένοι. Τα ρομπότ που εδώ και 180 χρόνια έχουν την εξουσία, φροντίζουν για όλα. Οι ανάγκες των ανθρώπων καλύπτονται από σούπες με υγρά μπαταρίας και χαπάκια ευτυχίας. Και αφού τα ρομπότ αποφασίζουν ποιες είναι οι ανάγκες και πως αυτές θα καλυφθούν τα πάντα κυλούν με τάξη και ασφάλεια.
Τα σεμινάρια προσαρμογής και μετεκπαίδευσης έχουν αποδώσει.
Έτσι οι μισοί κάτοικοι έχουν συνθηκολογήσει βολεμένοι στην ανωνυμία, στην ασφάλεια του πλήθους και της εξουσίας. Οι άλλοι μισοί ζουν στην άγνοια.
Ώσπου αυτή η τάξη ταράσσεται. Ένας μάγειρας αρνείται να προσαρμοστεί και το σκάει από το άσυλο των απροσάρμοστων. Η ανάμνηση μιας τηγανητής πατάτας του παρελθόντος δρα καταλυτικά. Μπαίνει σε ένα διανυκτερεύον συνεργείο επισκευής ρομπότ. Εκεί η αντίσταση στον κόσμο της εξουσίας και των ρομπότ συναντάει την άγνοια. Οι προαιρέσεις δοκιμάζονται. Καινούριες λέξεις μπαίνουν στο παιχνίδι. Η αμφισβήτηση, η επιλογή, η απόφαση. Τα ερωτήματα τεράστια. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν πατάτες; Η εξουσία λέει ψέματα; Να ρισκάρω χάνοντας τη βόλεψή μου; Κι αν με κλείσουν στο άσυλο;
Έτσι ξεκινάει μια περιπέτεια, όπου με εύθυμο τρόπο ξετυλίγονται σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από τη δική μας ζωή και τα ερωτήματα που βασανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο.
Και σήμερα βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός ψηφιακού ολοκληρωτισμού. Και μεις κοιμόμαστε μέσα στη νύχτα της άγνοιας, της κατανάλωσης, της φιληδονίας.
Όπως λέει ένας σύγχρονος ιεράρχης ζούμε Σε καιρούς ψευδούς ελευθερίας και πνευματικής ραθυμίας.
Οι σπόροι της πλάνης και του πνευματικού ολοκληρωτισμού σπέρνονται σιωπηλά μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Οι μηχανισμοί πειθάρχησης φορούν τη μάσκα της κανονικότητας. Ένας βελούδινος ολοκληρωτισμός καλύπτει τους λυγμούς μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε διάθεση για αντίσταση. Η σκλαβιά έχει ενδυθεί το ένδυμα της ελευθερίας και προβάλλεται ως η μόνη αλήθεια.
Τα πρόσωπα γίνονται αριθμοί. Γίνονται καταναλωτές μεταλλαγμένων και εκατοντάκις ραντισμένων τροφίμων. Γίνονται ολογράμματα χωρίς ταυτότητα, παρελθόν, ιστορία. Χωρίς πνευματική εγρήγορση.
Έτσι εύκολα χειραγωγούνται από μορφές και συστήματα παγκόσμιας και εγχώριας, οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Και ενώ οι κοινωνίες μετατρέπονται σε μάζες που μοιάζουν να απολαμβάνουν την ομοιομορφία φαίνεται να μην υπάρχει φως πουθενά.
Μα ας αναλογιστούμε πως ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να καλοπεράσει. Ούτε να υπηρετήσει την κοσμική εξουσία. Ήρθε να υπηρετήσει τον άνθρωπο που διψάει για ουρανό.
Οι χιλιάδες μάρτυρες και ομολογητές της εκκλησίας μας προτίμησαν να τιμήσουν το πρόσωπο που τους έδωσε ο Θεός, να ζήσουν τη Χάρη που τους δώθηκε, παρά να υπηρετήσουν την εξουσία κερδίζοντας πλούτη και δόξα.
Τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από μια ψυχή που αποφασίζει να ξυπνήσει από τον πνευματικό λήθαργο, αναφωνεί ο ιερός Χρυσόστομος. Γιατί κάθε πόλεμος και αντίσταση είναι πρωτίστως πρόβλημα πνευματικό. Ο
Ο Θεός μας έδωσε όλα τα εφόδια. Θυσιάζεται ξανά και ξανά στο ιερό θυσιαστήριο για να γίνουμε κοινωνοί της θείας Χάριτος.
Το ζήτημα είναι εμείς θέλουμε να ξεβολευτούμε;
Θέλουμε να βρούμε τις κρυμμένες πατάτες; Οι οποίες γίνονται σύμβολο μιας χαμένης αθωότητας και ανθρωπιάς. Μιας ζωής κοντά στη φύση όπως την έπλασε ο Θεός που ανατέλλει τον ήλιο για όλους , πλούσιους και φτωχούς.
Θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι με συναισθήματα; Θέλουμε να τιμήσουμε ότι καλό μάθαμε από τους παππούδες μας; Θέλουμε τελικά να αναλάβουμε τις ευθύνες μας;
Το θεατρικό αυτό κείμενο του αγαπημένου μας Ευγένιου Τριβιζά μας προβλημάτισε πολύ και πιστεύουμε ότι κι εσείς θα έχετε πολλά να σκεφτείτε.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσους βοήθησαν να ανέβει αυτή η παράσταση. Αυτούς που με αγάπη έδωσαν εργαλεία, κατσαβίδια, φόρμες εργασίας, βελόνια και ψαλίδια.
Ευχαριστούμε θερμά τα μεγαλύτερα παιδιά του οικοτροφείου, ιδιαίτερα τα κορίτσια του λυκείου. Βοήθησαν πολύ στα σκηνικά και κουστούμια, στην καθαριότητα, και πιο πολύ στο να μάθουν οι ηθοποιοί τα λόγια τους.
Ευχαριστούμε θερμά την κ. Σοφία Μπαμπούρα που έγραψε τη μουσική και τη δίδαξε στα παιδιά με ιδιαίτερη αγάπη.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ, το μεγαλύτερο, στα παιδιά, τους μικρούς ηθοποιούς που κατέβαλλαν τεράστια προσπάθεια ξεπερνώντας τους εαυτούς τους.
Ευχόμαστε η ευχή της Παναγίας, συνοδευόμενη από την ευχή του μακαριστού πατρός Αθανασίου, του παππούλη μας, να τα συνοδεύει και να τα φωτίζει πάντοτε. Μαζί με τα παιδιά όλου του κόσμου.
Και να δώσει και σε μας τους μεγαλύτερους να βρούμε τη χαμένη παιδικότητα, την πίστη, την αγάπη, τη συγχώρηση. Το αλάτι της κοινωνίας.
Ευχαριστούμε θερμά όλους εσάς για την τιμή που μας κάνατε να είστε εδώ απόψε.
Ευχόμαστε, στο τέλος να βρούμε και να μοιραστούμε μαζί τις τηγανητές πατάτες.
Σας ευχαριστούμε και σας παρακαλούμε να χαμηλώσετε τα κινητά σας τηλέφωνα.